Weg met die onzin in de klas!

DSCN0224Met een kop thee sloeg ik vanochtend de krant open bij de Verdieping van Trouw. Mijn oog valt op de tekst Weg met die onzin in de klas! in de bijlage onderwijs & opvoeding.

Mijn interesse is gewekt! Welke onzin moet er weg in de klas? Ik kom zoveel onzin tegen…

Ik lees over een docent (Tom Bennet) die werd aangespoord tot het geven van breingym voor aanvang van zijn lessen (ja, je leest het goed: breingym!). Zie jij het ook al voor je? Een klas vol leerlingen, met elkaar wrijvend over de breinknoppen ter stimulatie van de hersenen. Voor de geïnteresseerden: ze schijnen te zitten aan beide zijden van het borstbeen… Ik moet meteen denken aan een rekenles die ik gaf met het starten van een soort aerobic, nadat ik een artikel in mijn handen gedrukt had gekregen waarin stond dat bewegen tijdens het leren vruchten afwerpt. Met mijn klas met 30 stuiterballen was daarna echt geen land meer te bezeilen. Of de inzet van wiebelkussens, koptelefoons, stressballetjes, stoplichtmodellen, vragenkaartjes, taakgerichtheidspellen, ook zoiets…
Dezelfde docent deelt ook zijn ervaring over samenwerkend leren; het moeten doen, maar zien dat het niet werkt. Samenwerkend leren: leren rollen verdelen, van en met elkaar leren… Laten we eerlijk zijn, in de praktijk komt het er toch vaak op neer dat de meest gemotiveerde leerling de kar trekt en zich een slag in de rondte werkt omdat hij/zij een goed cijfer wil en de rest lift vrolijk (en vooral lui) mee… Het samenwerkend leren is een ramp voor kinderen met concentratieproblemen, omdat zij op die momenten teveel prikkels binnenkrijgen. Of, veroorzaken die coöperatieve werkvormen nou juist concentratieproblemen???

Deze Britse docent startte met boze blogs waarin hij zijn frustraties deelt. (Er zijn dus meer van die gevallen als ik…) Hij meent dat het onderwijs altijd kritisch moet blijven naar de onderbouwing van studies. Ik deel zijn mening, want zijn het in veel gevallen geen eendagsvliegen? Hoe vaak zijn het geen proefballonnetjes die worden opgelaten? Bij voorbaat lek, we proberen ze uit (omdat we moeten) om jaren later te concluderen dat ze geen effect hebben gehad, of erger: uit nieuw onderzoek bleek zelfs dat het tegengestelde effect is bereikt.

En neem dan ook nog even zijn kritische blik op leerstijlen: beelddenkers, hooggevoelige kinderen, nieuwetijdse kinderen… Mijn klas zit er vol mee. En die van jou waarschijnlijk ook. Maar is het zo of praten we het elkaar aan? Moeten we ieder kind dat opvalt of uitvalt analyseren op welke belemmering, stoornis of gave het zou kunnen hebben? In het artikel vraagt psycholoog Hulshof zich af of mensen geen stoornis aan het verzinnen zijn en ik ben het helemaal met hem eens. Sorry gedragsspecialisten, ik gun jullie een belegde boterham, maar zijn we niet aan het doorslaan?
Hebben we geen naam voor een bepaald type kind, dan gaat het op de grote hoop, in de Kliko, voor nog even niet gediagnosticeerd, tot binnenkort uit een, vaak één (let wel vaak maar één!), onderzoek blijkt welk etiketje met mooie naam we kunnen plakken.
Is het niet triest? Weten jullie wat een beetje aandacht en een aai over de bol bij een kind al kan doen? Die etiketjes zijn niet nodig, we hebben de kinderen zonder stempeltje al in het vizier en we weten hoe we met hen om moeten gaan.

Men is continu op zoek naar nieuws dat ons ondersteunt in wat we willen of moeten geloven, zonder het te toetsen en de bron te analyseren en verifiëren.
Worden jullie er niet ook een beetje moe van?
Ik zeg niet dat vroeger alles beter was. Maar veel van vroeger was wel efficiënter! Vooral op het gebied van leren en de hoeveelheid effectieve leertijd. Zonder poespas tafels stampen, topo stampen, rijtjes sommen maken om ze te automatiseren in plaats van leren uit kleurrijke boeken en digiborden met filmpjes… De klassen waren niet kleiner, het aantal proefballonnetjes en etiketjes wel. Ben wel benieuwd welk stempeltje ik nu gekregen zou hebben…

Een artikel naar mijn hart…
DSCN0224

Volg Niet Wijs in het Onderwijs op Facebook: https://www.facebook.com/Niet-Wijs-in-het-Onderwijs-175862379450911/?ref=ts&fref=ts of op Twitter: @nwinOnderwijs 


Advertenties

8 thoughts on “Weg met die onzin in de klas!

  1. Helemaal, totaal, compleet met je eens!
    Maar vlak ouders hierbij niet uit. Over het algemeen kun je toch wel stellen dat wanneer een kind niet op minimaal HAVO-niveau functioneert, het vooral niet aan het IQ van het kind (en dus van de ouders) ligt, maar toch echt aan iets anders: concentratie, onzeker, etc. etc. en of wij daar wel even aan willen gaan werken!
    Als je dan vraagt hoe het thuis gaat wat betreft zelfstandigheid, taakgerichtheid etc. blijkt dat dat thuis vaak niet hoeft. Beste ouders, wij kunnen uw kind maar een klein beetje vormen en niet veranderen in die 5 uurtjes les op een dag. Ook thuis ligt een belangrijke taak op gebied van zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Daaruit vloeit dan vervolgens een hoop zelfvertrouwen uit wat weer kan zorgen voor betere werkhouding en leerprestaties.

    Like

    1. NOu sorry maar ik merk vaak het tegenovergestelde. Als ik op ouderavonden – die ik tot nu toe ALLEMAAL bezocht heb vanaf de lager school aan toe – dat leraren bepaald niet happig zijn op ouders die graag willen dat er op school (net als thuis) misschien gewoon wat simpeler structuur geboden moet worden. Ik moet de eerste docent nog meemaken die zich niet ogenblikkelijk een houding aanmeet als ware het zijn school en zijn les en daar kom je niet aan – of er wordt meewarig en begrijpend gedaan en vervolgens is het spreekmomentje – want meer is het niet- ja jammer voorbij.

      Like

  2. Etiketjes kunnen ook verhelderend zijn en handvatten bieden en daarmee erkenning en acceptatie geven, ook bij de kinderen zelf! Vergeet dat niet!
    Ben het er wel mee eens, dat hoe meer etiketten er zijn, hoe eerder er iets gezocht lijkt te worden.
    Helaas passen etiketjes niet altijd op school, vooral VO heeft volgens mij helaas moeite tegemoet te komen aan leerbehoeftes van kinderen die iets afwijken van het gemiddelde…

    Like

  3. Flauw misschien, maar het kan beide naast elkaar. Tafels en topo moet je lekker blijven stampen, maar voor sommige kinderen is het zeker als inleiding op je les ook goed om met een coöperatieve werkvorm te enthousiasmeren voor wat er gaat komen. Dus doe gewoon wat jij denkt wat voor jouw kinderen het beste is, welke aanpak dat ook mag zijn, die is de beste, want jij kent je kinderen het beste!

    Like

  4. Ik ben het niet geheel met je eens. Ik ben werkzaam in het speciaal basisonderwijs en een aantal zaken die jij als ‘onzin’ bestempelt, werken voor mijn kinderen wel degelijk. Bijvoorbeeld een wiebelkussen, stressbal of koptelefoon. Ik ben het met je eens dat er teveel en te snel een etiket op kinderen wordt geplakt, maar het kan je inzichten, handreikingen en vooral begrip geven. Ik heb kinderen in de klas met etiketten, meerdere etiketten, een laag IQ of combinaties. Je blijft nieuwe dingen proberen, zodat alle kinderen tot ontwikkeling komen. Soms is het daarvoor nodig dat je iets nieuws uitprobeert of gebruik maakt van ‘onzin’.

    Like

  5. Ik ben het er mee eens, maar met één maar, als moeder van een kind met zeer ernstige dyslexie weet ik wel wat voor etiket mijn kind zou hebben gekregen in de tijd dat er nog geen etiketjes waren en dat is :”dom” , terwijl mijn kind bepaald niet dom is, alleen hij kan niet meekomen in het schoolsysteem.
    Ik begrijp dus heel goed dat ouders hun kind liever een etiketje met hoogevoelig of nieuwetijdskind, dan het aloude dom!

    Like

  6. Ik sta hier ambivalent tegenover.
    Ik heb namelijk 2 labelkinderen.
    Zij zouden in vroeger tijden al heel snel zijn afgeserveerd naar een mlk/zmlk school.
    Beide zitten ze op een openbare Dalton.
    Mijn oudste zoon is net 9 geworden en zit in groep 6.
    Pddnos met een vleugje adhd was de diagnose 4,5 jaar geleden.
    Hij krijgt zijn werk in kleinere stukjes en extra hulp bij het plannen, verder gaat het goed.
    Mijn jongste zoon is 7,5 jaar, groep 4, ging over met zorg.
    Hij komt niet tot werken, school weet niet op welk niveau hij functioneert of wat hij kan. Thuis laat hij wel grote sprongen zien.
    In 2 weken tijd dmv een visuele methode tafels 1,2,3,4,5 en 10 geleerd en leren klokkijken.
    Hij wordt onderzocht op verdenking van ADD, of een tragere verwerkingssnelheid.
    Hij is beelddenker. Ja, daar heb je hem. Een beelddenker.
    Misschien een beelddenker mèt ADD en misschien met een tragere verwerkingssnelheid. De tijd zal het leren.

    Ik ben het wel eens met het verhaal in die zin dat vroeger alles simpeler was.
    Toen had je gewoon dromerige kinderen, oplettende kinderen, drukke kinderen,..
    Jongensgedrag, meisjesgedrag..
    En je had nog wel eens een meester voor de klas..

    Maar ik denk dat het grootste probleem zit in het schoolsysteem in zijn algemeenheid. Het is verouderd, gedateerd.
    Niet flexibel genoeg.

    Chapeau voor alle docenten in deze tijd; veranderende kinderen, een oud systeem en vooral veel druk van bovenaf om te blijven presteren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s